تا برایت دامنی گل سرخ ارمغان آرم

آن قدر گل چیدم که دامنم تاب نیاورد

و بندش بگسست

و گل های سرخ همراه نسیم

 راه دریا در پیش گرفتند،

همه رفتند و هیچ کدام باز نگشتند

تو گویی لحظه ای آب و آتش به هم آمیختند

اکنون دیگر گلی ندارم که ارمغانت کنم

اما هنوز دامنم

       از بوی گل های سرخ عطر آگین است

اگر می خواهی عطر گل ها را ببویی

             امشب سر به دامانم گذار 

زندگي مجذور آينه است / زندگي گل به توان ابديت / زندگي ضرب زمين در ضربان دل ما است

یکی بود یکی نبود یکی بود دو تا نبود دو تا بود سه تا نبود حالا هر چندتا که بود یه چندتا هم نبود خلاصه ،،،،
امروز دو روز مونده به عید باستانی نوروز
نمی دونم چی باید بنویسم به قول معروف حرف حرف می آره ببینیم چی می شه فقط اومدم بنویسم تا وبلاگم آرشیو بخوره
بزارید از روزی بگم که از آمل می خواستیم 9 نفره بیایم واسه تعطیلات خونه امون نه نه نه صبر کنید از دو روز قبل ترش شروع کنیم از وقتی که می خواستیم بیلیط بگیریم
منو علی و صابر روز سه شنبه وقتی از دانشگاه اومدیم ساعت6 غروب بود (از بس درس خونیم تا تهش می شینیم تو دانشگاه) دیگه می خواستن درارو ببیندن ما رو انداختن بیرون راه داشت بیشتر هم می موندیم القصه تا اومدیم خونه یه عصرونه خوردیم دوباره حاضر شدیم راه افتادیم رفتیم ترمینال ( آخ ببخشید پایانه مسافر بری) همشون بسته بودن
فردا تا ظهر طبق معمول هر روز خواب بودیم تا غروب به سرو کله هم زدیم باز ساعت 7 راه افتادیم بریم بیلیط بگیرم ( با کمال خونسردی) بازم بسه بودند
پنجشنبه شد پنجشنبه یکی از روزهای فوق العاده بود ساعت 7 صبح از خواب بیدارم کردن ( اشتباه نکنید بیدار نشدم بیدارم کردن) رفتم دانشگاه هر چندهر شیوه که از قبل بلد بودیم اجرا کردیم اما نتونستیم کلاس درس و بپیچونیم من اون روز تا 3 تو دانشگاه بودم نه برای درس برای گفتمان ناهارم نخوردم البته (حمید هندی زاد گرچه نبود اما یادش خیلی گرامی داشته شد) (قابل توجه کسانی که ایشون رو می شناسن) بعد با رکورد زنی روزهای قبل ساعت پنچ ونیم یعنی نیم ساعت زودتر از روزهای قبل رفتیم ترمینال ایندفعه بیلیط گرفتیم واسه فرداش که ساعت 12:15 البته نمی دونم چرا همه فکر کردن ساعت 12:30
جمعه ساعت 10 از خواب بیدار شدیم یک مقدار که از خونه تکونیمون مونده بود به اتمام رسوندیم (وای امروز چه جمله های می گم من)
ما خیر سرمون گفتیم یه ربع زودتر بریم به اتوبوس برسیم 4 نفری رفتیم شوفر اتوبوسیه خٍرمونو چسبید گفت کجاید معتله شمائیم (خدا معتلتون نکنه)
هنوز 5 نفر از دوستامون نیومده بودن ساعت شد بیست دقیقه مونده به یکاعصاب راننده شده بود مثله دفتر نقاشیه یه بچه دو سه ساله شایدهم مثل 4 ساله اگه بی استعداد باشه بچه 5 ساله از قصه دور نشیم ببخشید 4 نفر دیگه هم اومدن موند یه نفر دیگه راننده ویلگول اتوبوسو راه انداخت همه گفتیم دیگه دوستمون جا مونده هر چی زنگ می زدیم بهش فکر می کرد ما رو راننده فرستاده می گفت تو ترافیک موندم فکر کرده بود تو تهرانه یادش رفته بود اینجا آمله من به دوستم گفتم اصلا غصه نخور الان می رم با راننده صحبت می کنم وایسه چند دقیقه ای دیگه ( یا علی) رفتم جلو پیشه راننده هنوز تازه داشت از ترمینال می رفت بیرون بهش گفتم هی آقا کجا کجا دوست دارم به خدا گفت دوست شما قصد اومدن مثل اینکه نداره منم گفتم نه بعد خندید گفتم می خندی گفت پاشو برو اوسکولمون کردی بهش گفتم نگاه کن ما دانشجوئیم وایسا دیگه دیدم بد داره نگاه می کنه با خودم گفتن یه صدوم دیگه اینجا پیشش بمونم از پنجره می اندازم بیرون بهش گفتم اصلا راه بیوفت برو بی خیال اون ،خودمو خودتو عشقه هنوز چند متری راه نیوفتاده بود که رفیقمون رسید می گفت دربست گرفتم گفتم بابا بی خیال من که می دونم با اتوبوس واحد اومدی
خلاصه این از ماجرائی اومدن ما برای عید کنار خونواده امون
جالب بود نه پس تا برنامه بعد
امیدوارم خوشتون امده باشه

حرفی نمونده باقی سکوت حرف آخر

با یاد سرخی گونه هات.. درخشـش چشمات .. سوزاننـدگی لبـهات.. داغــی عشقت از رو آتیش میپرم دوستت دارم آتیش پاره چهارشنبه سوری مبارک

عید تک تکتون مبارک

نوروز تو که تا آخرشون با دقت خوندی وخندیدی خیلی مبارک

پنجره چشمای تو وقتی به چشمام وا می شه
نمی دونی توی وجودم چه غوغای می شه
لحظه ای که تو با منی آتیش به جونم می زنی
گر می گیره جون و تنم وقتی که می گی با منی

نمی تون بگم برو نمی تونم بگم بمون
آخه من اینجام رو زمین تو اوج اوج آسمون
بیشتری از یه آرزو فرا تر از یه خواستنی
عشق تو تو خونه منه یه عشق نا گسستنی

وقتی که چشمات خیس شدن طهارت عشق دیدیم
زمزمه های قلبتو با گوشهای دل شنیدم
یه سایه پا به پای من به خوب و بد راضی شدی
با من دیونه ترین چه ساده هم بازی شدی

زندگی چیست؟ زندگی مانند اتوبوس شلوغی است که جایی برای نشستن نیست و وقتی خلوت میشود و می خواهی بشینی راننده داد می زند پیاده شوید اخر خط است

سال 7030 ميترايي آريايي، 3746 زرتشتي، 2567 شاهنشاهي و 1387 خورشيدي. اگرچه پيامبر 1387سال پيش هجرت کردند ولي سرزمين آريايي من 5645 سال پيش از آن نوروز را جشن مي گرفت 2361 سال پيش از آن مردمان اين ديار، خداي را ستايش مي کردند و کوروش 1182 سال پيش از آن دوستي را در جهان گسترانيد. پيشينه سرزمين من بسي بيشتر از1387 سال مي باشد. بر سرزمين خود بباليد

25/بهمن/یکهزارسصیدوشصت وشش

مراسم : سال روز آغاز یک ریسک (خوشبختی یا بد بختی)

زمان : 25/11/1386 مصادف با 14/feb/2008

مکان : خلوت گاه من و دلم

ساعت حضور : ساعت صفر بیست وپنجم به مدت یک بار خوندن

نام : ( ف،د،ر،ا،ز) انقدر بهم ریخته

شهرت : دیوونه

پذیرای : غصه ، یاءس ، امید ، لبخند ، اشک (انتخاب با شماست)

         سنگ مزارم بنويسيد:

آشفته دلي خفته در اين خلوت خاموش او زاده غم بود ز غم هاي جهان گشت فراموش

اصلا برای کی مهم که 25 بهمن چه روزی

تولد .... مرگ ..... اصلا فرقی هم مگه می کنه

اما نه .....

برای خودم می نویسم : هر کی فکر می کنه باهام آشنایتی نداره نخونه

فرزاد تولد مبارک

20 سال گذشت ....

راضی یا ناراضی گذشت ....

خیلی ها تو این 20 سال باهام بودن باهام موندن یا خواستن بمون

ز هر جا بگذرد تابوت من غوغا به پا خيز که گويند : چه سنگين مي رود تابوت اين مرده از بس آرزو دارد

امسال پرشکوه ترین روز تولدم رو برپا کردم با حضور تنهائیم....